و در « محاسن » أحمد بن محمّد برقى ، از پدرش ، از سُعدان بن مسلم ، از معاوية بن وهب روايت مىكند كه : قَالَ : سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ عَنْ قَوْلِ اللهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى : لَا يَتَكَلَّمُونَ إلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَ قَالَ صَواباً . قَالَ : نَحْنُ وَ اللهِ الْمَأْذُونُ لَهُمْ فِى ذَلِكَ الْيَوْمِ وَ الْقَآئِلُونَ صَوَاباً . قُلْتُ : جُعِلْتُ فِدَاكَ ، وَ مَا تَقُولُونَ إذَا كَلَّمْتُمْ ؟ ! قَالَ : نُمَجِّدُ رَبَّنَا ، وَ نُصَلِّى عَلَى نَبِيِّنَا ، وَ نَشْفَعُ لِشِيعَتِنَا ؛ فَلَا يَرُدُّنَا رَبُّنَا . « 1 » ابن وهب ميگويد : « من از حضرت صادق عليه السّلام از تفسير اين آيه كه : در روز قيامت هيچكس سخن نمىگويد مگر كسى كه خداوند به او اذن داده باشد و راست بگويد ، سؤال كردم . حضرت فرمود : سوگند به خدا كه ما در آن روز اذن داده‌شدگانيم ، و گويندگان راست . من عرض كردم : فدايت شوم ، شما هنگامى كه سخن بگوئيد چه ميگوئيد ؟ ! حضرت فرمود : پروردگار خود را تمجيد مىكنيم ، و بر پيامبرمان درود ميفرستيم ، و از شيعيان و پيروانمان شفاعت مىكنيم ؛ و بنابراين خداوند ما را ردّ نمىكند . » و اين روايت را در « كَنْز جامع الفوائد » با إسناد خود از سَعدان آورده است ؛ و از حضرت امام كاظم عليه السّلام نيز همين مضمون را

--> ( 1 ) « محاسن » برقى ، ج 1 ، ص 183